Οικονομια

  Ζήτημα λίγων 24ώρων είναι η κατάθεση στη Βουλή τροπολογίας με την οποία θα ρυθμίζεται το ζήτημα της παράτασης για την ασφάλιση των ανασφάλιστων ΙΧ χωρίς πρόστιμο.    Υπενθυμίζεται ότι δόθηκε παράταση έως τις 14 Ιουλίου καθώς η αρχική διασταύρωση είχε οδηγήσει σε ένα πρωτοφανές μπάχαλο με 1,1 εκατ. οχήματα να εμφανίζονται ότι κυκλοφορούν στους δρόμους ανασφάλιστα.    Μάλιστα, σε όλους είχαν επιβληθεί παράβολα - πρόστιμα ύψους 250 ευρώ τα οποία, σύμφωνα με όσα θα προβλέπει η τροπολογία, θα είναι πλέον κλιμακωτά ως εξής:    - 100 ευρώ για τα δίτροχα κάτω από 250cc   - 150 ευρώ για όλα τα υπόλοιπα δίτροχα   - 200 ευρώ ΙΧ κάτω από 1.000cc και   - 250 ευρώ για τα υπόλοιπα ΙΧ.   Η διαγραφή των παραβόλων που είχαν βεβαιωθεί πριν την παράταση σε όσους καταλογίστηκαν, θα γίνει με την εν λόγω τροπολογία και θα υπάρξουν και αλλαγές στα παράβολα.   Προκειμένου να μην υπάρξει ταλαιπωρία των πολιτών γίνεται προσπάθεια να διορθωθούν τα αρχεία οχημάτων που έχουν κλαπεί ή έχουν τεθεί φορολογικά σε ακινησία καθώς κατά τη διασταύρωση προέκυψαν χιλιάδες λάθη.    Πηγή: Freepen.gr

Αμέλια Αναστασάκη ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ 35 ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΑΡΟΧΕΣ Μέχρι τον Νοέμβριο του 2017 θα έχει ολοκληρωθεί η μεταρρύθμιση του συστήματος οικογενειακών παροχών, με την αρχή να γίνεται στην ενοποίηση των επιδομάτων. Απανωτά σοκ καταφτάνουν για τις οικογένειες που λαμβάνουν οικογενειακά επιδόματα. Καθοδόν βρίσκεται η οριστική ενοποίηση του ενιαίου βοηθήματος τέκνων με το επίδομα τριτέκνων/ πολυτέκνων, η αναπροσαρμογή προς τα κάτω των εισοδηματικών κριτηρίων, ενώ δεν θα γλιτώσουν από τα νέα επώδυνα δεδομένα ούτε οι παροχές των τριτέκνων.  Μέχρι το τέλος του χρόνου αναμένεται να αλλάξει ριζικά και η νομοθεσία σε σχέση με τις παροχές αναπηρίας. Παράλληλα, για να μειωθούν οι κρατικές δαπάνες σχεδιάζεται να κοπούν μία σειρά προνοιακών επιδομάτων, όπως προβλέπει η λίστα με τα προαπαιτούμενα στο πλαίσιο της πρόσφατης συμφωνίας με τους θεσμούς. Στα άμεσα σχέδια όμως  βρίσκεται και η συγχώνευση του επιδόματος τέκνων με το επίδομα τριτέκνων / πολυτέκνων που χορηγεί ο ΟΓΑ. Οι απαιτούμενες αλλαγές περιλαμβάνουν μείωση, συγχώνευση ή και κατάργηση επιδομάτων, είτε λόγω αλληλοκάλυψης είτε λόγω της καθολικής εφαρμογής του Κοινωνικού Επιδόματος Αλληλεγγύης. Εκείνοι που θα θιγούν σε μεγάλο βαθμό είναι οι δικαιούχοι επιδομάτων αναπηρίας ή οικογενειακών επιδομάτων. Οι ριζικές αλλαγές στον «προνοιακό χάρτη» Ιούνιος 2017: Νομοθεσία για το επίδομα στέγασης Οκτώβριος 2017: Εξορθολογισμός των εκπαιδευτικών επιδομάτων Νοέμβριος 2017: α) Μεταρρύθμιση των οικογενειακών επιδομάτων β) Μεταρρύθμιση αναπηρικών επιδομάτων  Α’ τρίμηνο 2018: Μεταρρύθμιση των παροχών αναπηρίας Β’ τρίμηνο 2018: α) Εναρμόνιση των κανόνων για τα επιδόματα αναπηρίας και κοινωνικής μέριμνας σύμφωνα και με τη μεταρρύθμιση των παροχών αναπηρίας έως τον Ιούνιο του 2018 β) Τον Μάιο του 2018 θα αναθεωρηθούν οι κανόνες παροχών αναπηρίας και κοινωνικής πρόνοιας, συμπεριλαμβανομένου του νόμου 4387/2016   newsbomb.gr

ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ ΞΕΚΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΙ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΙ – ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ ΣΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΟΥΣ ΟΙ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΓΡΑΦΟΙ Σε «εφιάλτη θερινής νυκτός» αναδεικνύεται πλέον το ζήτημα των πλειστηριασμών για χιλιάδες πολίτες, οι οποίοι θα δουν από την Τετάρτη (28/06/2017) να βγαίνουν τα ακίνητά τους στο «σφυρί», μετά και την απόφαση των συμβολαιογράφων να λύσουν την πολύμηνη αποχή τους και να επιστρέψουν κανονικά στα καθήκοντά τους. Σύμφωνα με δημοσίευμα της «Δημοκρατίας», οι τράπεζες ετοιμάζονται να εκπλειστηριάσουν τουλάχιστον 5.000 ακίνητα, ενώ έντονη ανησυχία προκαλεί και το γεγονός ότι από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο αναμένεται να ξεκινήσουν και οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί μέσω ειδικής πλατφόρμας. Υπενθυμίζεται πως η πρώτη κατοικία για όσους είναι ενταγμένοι στο νόμο Κατσέλη προστατεύεται εξ ολοκλήρου έως το τέλος του 2017. Ωστόσο, από το 2018 τα πράγματα αλλάζουν άρδην, καθώς πλέον η προστασία αυτή θα δίνεται κατά περίπτωση και ειδικότερα εφόσον αποδειχθεί ότι ο δανειολήπτης δεν κάνει καταχρηστική άσκηση του νόμου και πως πράγματι βρίσκεται σε πλήρη οικονομική αδυναμία. Τα «κόκκινα» δάνεια χτυπούν... ταβάνι! Την ίδια στιγμή, τα στοιχεία για τις εκπλειστηριάσεις ακινήτων, σύμφωνα με την ιστοσελίδα του Ταμείου Νομικών δείχνουν «έκρηξη» στα «κόκκινα» δάνεια. Ενώ πριν από ένα οκτάμηνο οι πλειστηριασμοί δεν ξεπερνούσαν τους 700, έως και χθες, Κυριακή (25/06/2017) είχαν δημοσιευτεί 3.370 υποθέσεις ακινήτων που βγήκαν στο «σφυρί». Τι λένε οι συμβολαιογράφοι Από την άλλη πλευρά, οι συμβολαιογράφοι γνωστοποίησαν πως από εδώ και στο εξής οι πλειστηριασμοί για κάθε ακίνητο θα γίνονται κανονικά. Η αποχή τους έληξε, ωστόσο εδώ και καιρό είχαν περιορίσει τους πλειστηριασμούς μόνο για οφειλές έως και 300.000 ευρώ. newsbomb.gr

Δυστυχώς, επαληθεύονται πλήρως, όσα πρόβλεψα για την οικτρή τύχη της Ελλάδας, από την αρχή της κρίσης, αν παρέμενε στο εγκληματικό περιβάλλον των μνημονίων.  Είναι απίστευτο το πως οι πολιτικοί μας των 7 τελευταίων ετών αδυνατούν να κατανοήσουν, ότι δεν υπάρχει πια αλληλέγγυα Ευρώπη και εταίροι, αλλά ούτε και δανειστές, με την παραδοσιακή έννοια του όρου: Δηλαδή άτομα που να ενδιαφέρονται, απλώς, να εξασφαλίσουν τα χρήματά τους. Αντιθέτως, πρόκειται για μια, 100% πια, γερμανοκρατούμενη Ευρώπη, της οποίας το πρώτιστο ενδιαφέρον είναι επεκτατικό, και δευτερευόντως μόνο η εξασφάλιση της επιστροφής του χρέους Γιατί, πράγματι, τι να κάνει τα έστω  πολλά δισεκατομμύρια του ελληνικού χρέους, που άλλωστε συνεχώς διευρύνεται  χάρη στις γνωστές μεθοδεύσεις παροχής αόρατων (για την Ελλάδα) δανείων, εφόσον  μπορεί να  έχει δική της ολόκληρη την Ελλάδα: τα αεροδρόμια, τα τρένα, τα λιμάνια, τις παραλίες, τα νησιά, αλλά βέβαια, και τον αμύθητο πλούτο που μας βεβαιώνουν ότι κρύβει στο υπέδαφος και στον υποθαλάσσιο χώρο της  η πατρίδα μας.              Για τον λόγο αυτόν, που είναι εμφανής ακόμη και για μικρά παιδιά, η στάση των υποτιθέμενων δανειστών, αλλά στην πραγματικότητα κατοχικών δυνάμεων, αντιτίθενται στην  ανάπτυξη της Ελλάδας, μέσω της οποίας θα ήταν εφικτή η φυσιολογική  εξυπηρέτηση και αποπληρωμή του χρέους. Και τούτο διότι δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να υπάρξουν  δυνατότητες, η Ελλάδα να σταθεί στα πόδια της. Η Ελλάδα πρέπει, προς το παρόν ως το 2060, και στη συνέχεια βλέπουμε ......γιατί σίγουρα τότε θα πρόκειται για χώρα χωρίς δυνατότητα ανάπτυξης, για χώρα  πλήρως εξαθλιωμένη, με αναιμικό και γηρασμένο πληθυσμό, με εντελώς κατεστραμμένο το παραγωγικό δυναμικό της, με ανύπαρκτο κοινωνικό κράτος, με αποδεκατισμένη δημόσια διοίκηση κλπ., κλπ. Οι Γάλλοι, είναι αλήθεια, ότι προσπάθησαν κάπως, στο τελευταίο Eurogroup, να βοηθήσουν, προτείνοντας το αυταπόδεικτο: Ότι, δηλαδή, μια οικονομία της οποίας το ΑΕΠ συνεχώς μειώνεται,  εξαιτίας  φυσικά των μνημονίων, έχοντας ήδη απολέσει πάνω από 25%, και στην οποία η αναμονή της ανάπτυξης έχει μεταβληθεί σε  ανέκδοτο, θα είναι αδύνατον, όσο μεγάλη  δόση εξαθλίωσης και αν της επιβληθεί, να μπορέσει να εξυπηρετήσει και να αποπληρώσει το, άλλωστε, με μαγικούς τρόπους, συνεχώς διογκούμενο χρέος της. Η ελάφρυνση χρέους αποκλείστηκε, για να μη στεναχωρηθούν  οι ψηφοφόροι Γερμανοί, οι οποίοι έχουν πειστεί ότι οι Έλληνες καλοπερνούν με τα δικά τους χρήματα. Ωστόσο, η αποδοχή της ρήτρας ανάπτυξης δεν είχε καταρχήν επίσημο λόγο απόρριψής της. Θα εξασφάλιζε την πληρωμή του χρέους, θα ανακούφιζε τον μαρτυρικό ελληνικό λαό, θα δικαιολογούσε επιπλέον και την παραμονή του ΔΝΤ στο σύστημα, εφόσον έτσι το χρέος θα ήταν δυνατόν να καταστεί βιώσιμο.              Αλλά, θα έπρεπε να θεωρείται δεδομένο, ότι σε καμιά  περίπτωση η  αναπτυξιακή πορεία της Ελλάδας θα γινόταν αποδεκτή από τους κατακτητές της. ΣΕ ΚΑΜΙΑ!  Για αυτό, και οι φίλοι μας Γάλλοι, δεν επέμεναν, ικανοποιημένοι ότι έκαναν το καθήκον τους, απέναντι στην Ελλάδα. Τι παραπάνω,  να κάνουν οι ξένοι, έστω και σύμμαχοι, αν ο λαός της δεν ξεσηκώνεται, όταν οι κυβερνήτες του βάζουν την υπογραφή τους, συμφωνώντας (και μάλιστα πανηγυρίζοντας)  για ακόμη μεγαλύτερη εξαθλίωση ως το 2060!             Αλήθεια, όμως, γιατί ακριβώς πανηγυρίζουν οι πατέρες του Έθνους; Και, μάλιστα, πανευτυχείς μας πληροφορούν ότι "πήραμε περισσότερα από όσα ελπίζαμε"; Ναι, πράγματι, πήραμε δάνειο, που θα δοθεί σε δόσεις, περισσότερο κατά κάτι από τα 7 δισ. ευρώ, που αναμέναμε. Αλλά, όμως, όπως και όλα τα προηγούμενα, και το δάνειο αυτό είναι, κατά το λαϊκίστικο  (πολύ του συρμού ο όρος, για αυτό και σπεύδω να τον χρησιμοποιήσω!) "Γιάννης κερνά και Γιάννης πίνει". Και αν δεν κερνούσε και δεν έπινε ο Γιάννης, θα κινδύνευε με μια ελληνική χρεοκοπία, ολόκληρο το οικοδόμημα της "ευρωπαϊκής πορείας", για την ακεραιότητα του οποίου  δεν κόπτονται μόνον οι κατακτητές μας, αλλά και οι εντός της Ελλάδας αρμόδιοι. Προπαντός, μην τεθεί σε κίνδυνο η "ευρωπαϊκή  πορεία", και τι άλλοθι θα έχουμε μετά;;;             Τι κρίμα! Πόσο άδικα θα χαθεί η πατρίδα, μόνον επειδή  δεν έχει αρχηγό, που να την αρπάξει από τα μαλλιά και να την τραβήξει έξω, πριν βυθιστεί ολόκληρο το πρόσωπό της στον απύθμενο βούρκο αυτής της "ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ".              Και να μην ακούσω τι θα χάσουμε εκτός της  "ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ". ....γιατί γνωρίζω άριστα τη  σχετική θεωρία. Για την πορεία αυτή, άρχισα να αγωνίζομαι από το δεύτερο έτος των πανεπιστημιακών μου σπουδών, και ήμουν πιθανότατα η πρώτη Ελληνίδα φοιτήτρια που έλαβε μέρος σε πανευρωπαϊκό  φοιτητικό συνέδριο στην Ολλανδία. Μεγάλος ενθουσιασμός! Απέραντη  συγκίνηση, αναμένοντας  την ένωση της Ευρώπης.              Αλλά, όμως, η ενωμένη Ευρώπη που αναμέναμε στη δεκαετία του '50 ουδεμία σχέση έχει με το σημερινό εξάμβλωμα της. ΟΥΔΕΜΙΑ!              Διερωτήθηκα άπειρες φορές αν  υπάρχουν, αλήθεια, ανάμεσά  μας Έλληνες, που να πιστεύουν, σοβαρά ακόμη,  ότι η ενωμένη Ευρώπη  έχει το δικαίωμα  να συμπεριφέρεται με τον τρόπο που μας συμπεριφέρθηκε τα 7 τελευταία χρόνια (έστω και υιοθετώντας τα χειρότερα για εμάς, έστω και μη λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο των ελαφρυντικών μας για τη δημιουργία αυτού του χρέους, έστω και αποδεχόμενοι όλα μας τα λάθη); Είναι δηλαδή πιστευτό το ότι μπήκαμε  και παραμένουμε με τη θέλησή μας σε ένωση που  εκφυλίστηκε  σε προτεσταντική τιμωρητική στοά, θέτοντας ως  ξεκάθαρο στόχο την αποικιοποίηση της Ελλάδας; (και όχι βέβαια μόνο, της Ελλάδας, αν  τελικά ευοδωθεί η προετοιμαζόμενη παγκόσμια κυβέρνηση).             Και συνεχίζω: Υπάρχουν, αλήθεια, αναμεταξύ μας Έλληνες, που να πιστεύουν, σοβαρά ακόμη, ότι οι υποτιθέμενες μεταρρυθμίσεις (γιατί, φυσικά  δεν πρόκειται για τέτοιες), που με υπέρτατη ικανοποίηση , αλλά και  περισσή ειρωνεία μας νουθετεί να εφαρμόσουμε στο διηνεκές ο κ. Σόϊμπλε,  είναι για το καλό μας; Γνωρίζουν οι πιστοί στην "ευρωπαϊκή πορεία", άλλη  ευρωπαϊκή χώρα, ή γενικώς οικονομία που να ανήκει στην κατηγορία των ανεπτυγμένων (κατά τη διάκριση των ΗΕ), και να λειτουργεί με τη ζουγκλοειδή αγορά εργασίας της Ελλάδας; Και, εντάξει, αν αυτή η εγκληματικού βαθμού  "ελαστικοποίηση" των εργατικών σχέσεων απέβαινε προς όφελος των επενδύσεων, ή έστω και των επιχειρηματικών κερδών, να μπορούσε να δεχτεί   κανείς ότι κάτι θα μπορούσε να γίνει. Πως, όμως, να το ελπίζεται κάτι ανάλογο, όταν 4 στις 10 επιχειρήσεις κλείνουν σε καθημερινή, βάση, όταν αυτές που ανοίγουν υπολείπονται σε αριθμό, αλλά κυρίως και όταν η φτώχεια έχει τόσο άνετα εγκατασταθεί στην Ελλάδα, ώστε να συμβαίνει αυτό, που δεν διαπιστώνεται σε καμιά άλλη χώρα: να μειώνεται, δηλαδή, συνεχώς η κατανάλωση βασικών ειδών διατροφής! Συνεχώς, τα δύο τελευταία χρόνια.             Και όμως, παρά ταύτα......υπάρχουν ορισμένοι ανάμεσά μας, οπωσδήποτε, η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση, που "αναμένουν την ανάπτυξη", αν γίνει τούτο και το άλλο, και "αναμένουν επενδυτές" (όχι κοράκια) που θα μας σώσουν δήθεν....που γενικώς αναμένουν θαύματα. Αλλά, επειδή, είναι εμφανές ότι αν, πράγματι πίστευαν  σοβαρά σε όλα αυτά, μια τέτοια πίστη θα υποβάθμιζε το διανοητικό τους επίπεδο, θα έπρεπε  κατεπειγόντως να αναζητηθούν άλλες ερμηνείες.              Ακριβώς, στο ίδιο συμπέρασμα, που κατέληξα το 2011 τελειώνοντας το βιβλίο μου, στην πρώτη του έκδοση: "Όλη η αλήθεια για χρέος και ελλείμματα και πως θα σωθούμε"  θα τελειώσω και τις αγωνιώδεις σκέψεις μου σε αυτό το αρθράκι. Έγραψα τότε, και επαναλαμβάνω και σήμερα: "Δεν έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και στις ικανότητές μας. Αναμένουμε λύσεις από την Ε Ε- ευρωζώνη, που εμφανέστατα πια έχει γερμανοποιηθεί.  Και ενδόμυχα έχουμε επιλέξει την κατοχή, από την ελευθερία και την ανάταση, επειδή πειστήκαμε ότι δεν θα τα καταφέρουμε. Και επειδή πειστήκαμε ότι "δεν θα τα καταφέρουμε",  χαρίζουμε το δημόσιο πλούτο μας  να τον διαχειριστούν "όσοι τα καταφέρνουν".              Υπήρχε και υπάρχει και άλλος δρόμος, από αυτόν της υποτέλειας, της αναξιοπρέπειας, της προϊούσας εξαθλίωσης, της εθνικής εξαφάνισης. Δεν είναι στρωμένος με ρόδα, αλλά τα αγκάθια του θα γίνουν πολύ σύντομα ρόδα, αν το πιστέψουμε, αν αγωνιστούμε για αυτό, αν παραμείνουμε ενωμένοι.             Δύσκολος δρόμος; Ναι, αλλά ο δρόμος εντός μνημονίων, οδηγεί τώρα πιο σίγουρα από ποτέ, στο χαμό.     Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη freepen.gr

- Νέα χαλάρωση των capital controls στις τράπεζες  - Οι αλλαγές φέρνουν όριο ανάληψης ως 2.000 ευρώ το μήνα - Πότε και τι αλλάζει, σύμφωνα με το σχέδιο των τραπεζών Νέες αλλαγές στα capital controls φέρνουν μεγαλύτερη χαλάρωση στα μέτρα περιορισμού των συναλλαγών με τις τράπεζες και δίνουν ανάσα στους πολίτες και την αγορά.   Οι αλλαγές στα capital controls των τραπεζών όλα δείχνουν πως έρχονται μετά την εκταμίευση της δόσης μέσα στον Ιούλιο. Πιθανότατα, σύμφωνα με την εφημερίδα “Ειδήσεις”, μέσα στο πρώτο δεκαπενθήμερο του Ιουλίου. Η αλλαγές θα έρθουν σταδιακά και σε πρώτη φάση θα υπάρξει αύξηση του μηνιαίου ορίου αναλήψεων από 120 ως και 320 ευρώ. Από τα 1.680 ευρώ το μήνα που είναι σήμερα το μηνιαίο όριο αναλήψεων θα αυξηθεί δηλαδή στα 1.800 με 2.000 ευρώ τον μήνα. Το σενάριο των 1.800 ευρώ θεωρείται σχεδόν βέβαιο, όμως είναι ανοιχτό το ενδεχόμενο το όριο να ανέβει στα 2.000 ευρώ.  Σε κάθε περίπτωση βέβαιο θεωρείται ότι οι καταθέτες θα έχουν την δυνατότητα να παίρνουν το ποσό που δικαιούνται κάθε μήνα με μία και μόνο ανάληψη, χωρίς βέβαια να είναι αυτό δεσμευτικό. Σημαντικό, σύμφωνα με την πρόταση των τραπεζών θα είναι και το γεγονός ότι θα δοθεί η δυνατότητα δημιουργίας νέων λογαριασμών ή η προσθήκη συνδικαιούχων στους λογαριασμούς, ακόμη και η δημιουργία νέου κωδικού πελάτη. newsit.gr

Δυο σενάρια έχουν πέσει στο τραπέζι των υπουργείων Μεταφορών και Οικονομικών για την αντιμετώπιση του χάους που έχει προκύψει με την περιβόητη διασταύρωση για τα ανασφάλιστα ΙΧ. Χθες πραγματοποιήθηκαν συσκέψεις των συναρμόδιων υπηρεσιών και σήμερα αναμένεται να ληφθούν οι τελικές αποφάσεις από τους υπουργούς Οικονομικών και Μεταφορών, Ε. Τσακαλώτο και Χ. Σπίρτζη αντίστοιχα. Το πρώτο σενάριο που δεν είναι όμως και το επικρατέστερο προβλέπει ότι θα δοθεί μια γενική άφεση αμαρτιών σε όλους όσους έλαβαν το μήνυμα για το ανασφάλιστο όχημά τους, που σημαίνει ότι θα πάει πίσω έως και έξι μήνες η προθεσμία για την πληρωμή του παραβόλου των 250 ευρώ και την ασφάλιση του ΙΧ. Στο μεσοδιάστημα τα συναρμόδια υπουργεία θα επιχειρήσουν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα των αρχείων οχημάτων που έδειξαν ως ανασφάλιστα οχήματα που έχουν αποσυρθεί, έχουν κλαπεί ή έχουν ακινητοποιηθεί με κατάθεση πινακίδων κυκλοφορίας. Το δεύτερο σενάριο, που είναι και το επικρατέστερο, προβλέπει ότι η δίμηνη προθεσμία για την πληρωμή παραβόλων και την ασφάλιση των ΙΧ θα τρέξει κανονικά αλλά στο μεταξύ θα γίνει νέα διασταύρωση μετά από διόρθωση των αρχείων (π.χ. των κλεμμένων ΙΧ της Ελληνικής Αστυνομίας). Υπενθυμίζεται ότι με τη διασταύρωση που έγινε περίπου 1,1 εκατ. οχήματα χαρακτηρίστηκαν ως ανασφάλιστα και οι ιδιοκτήτες τους κλήθηκαν εντός διμήνου να τα ασφαλίσουν και να καταβάλλουν και πρόστιμο 250 ευρώ. Ωστόσο, μέσα σε αυτά ένας πολύ μεγάλος αριθμός είναι απλώς οχήματα που δεν βρίσκονται πλέον στην κυκλοφορία και οι ιδιοκτήτες τους καλούνται να τρέξουν σε υπηρεσίες προκειμένου να σβήσουν το πρόστιμο και να αποδείξου ότι δεν είναι… ελέφαντες.   Μαυραγάνης: Παράταση για τα ανασφάλιστα και ασφάλιση χωρίς πρόστιμο Εν τω μεταξύ την πρόταση που κατέθεσε εκ μέρους του υπουργείου Μεταφορών στη σχετική σύσκεψη που έγινε με το υπουργείο Οικονομικών, της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων και των εκπροσώπων των Ασφαλιστικών Εταιρειών περιέγραψε το πρωί στον Αντ1 ο Υφυπουργός Υποδομών και Μεταφορών, Νίκος Μαυραγάνης. Ο υφυπουργός παραδέχθηκε το μέγεθος του λάθους που έχει γίνει με τα παράβολα των 250 ευρώ που έχουν επιβληθεί σε τουλάχιστον 250.000 ιδιοκτήτες ΙΧ. Όπως είπε, λόγω του μεγέθους του προβλήματος επενέβη και το υπουργείο Μεταφορών στην προσπάθεια εξεύρεσης λύσης, ώστε να ληφθούν υπόψη και να διορθωθούν όπου πρέπει κάποια σφάλματα. Πολλές κατηγορίες από το Αρχείο Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιρειών και σε άλλα αρχεία. Το ασφαλιστήριο δεν ξεκινά, αν δεν καταβληθούν τα χρήματα στην Ασφαλιστική. Ο κόσμος πίστευε ότι θα μπορούσε πρώτα να ανανεώσει και μετά να πληρώσει. Κάτι που άλλαξε το 2014, χωρίς ενημέρωση. Έτσι πολλοί βρέθηκαν εκπρόθεσμοι. Η πρόταση του υπουργείου Μεταφορών, η οποία θα τεθεί και στη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου είναι να γίνει επικαιροποίηση της λίστας, με διαστάυρωση, ώστε να βρεθούν ποια είναι τα ασφαλισμένα οχήματα. Όπως είπε ο Υφυπουργός, είναι χιλιάδες εκείνα των οποίων το ποσό καταβλήθηκε εκπρόθεσμα και αφού είχαν ανανεώσει το συμβόλαιό τους με την Ασφαλιστική εταιρεία. Ο λόγος είναι ότι με αλλαγή του σχετικού νόμου, το 2014, το όχημα ασφαλίζεται μόνο όταν καταβληθεί η ασφάλιση και όχι όταν ανανεωθεί το συμβόλαιο. Έτσι πολλοί βρέθηκαν εκπρόθεσμοι χωρίς να το γνωρίζουν. Επιπλέον, προτείνει το υπουργείο Μεταφορών, να δοθεί η ευκαιρία σε όσους θέλουν να ασφαλίσουν το όχημά τους να το κάνουν εντός συγκεκριμένης διορίας και χωρίς να καταβάλουν το παράβολο των 250 ευρώ. Να σημειωθεί ότι, δεν είναι λίγοι εκείνοι που δεν έχουν δηλώσει κλοπές ή ακινησία του οχημάτός τους καταθέτοντας τις πινακίδες κι έτσι δεν φαίνεται ότι είναι εκτός κυκλοφορίας. Όπως ξεκαθάρισε ο Ν.Μαυραγάνης, η κατάθεση των πινακίδων είναι ο μόνος τρόπος για την πιστοποίηση της μη κυκλοφορίας του οχήματος. Μια τρίτη πρόταση είναι οι Ασφαλιστικές εταιρείες να διευκολύνουν τους ιδιοκτήτες ΙΧ δίνοντάς τους τη δυνατότητα καταβολής του ποσού σε δόσεις. Μάλιστα, όπως είπε ο Υφυπουργός, η πρόταση είναι να θεσμοθετηθούν οι δόσεις στις Ασφαλιστικές.  Τέλος, παρακίνησε τους ιδιοκτήτες οχημάτων να πάνε να ασφαλιστούν ή να καταθέσουν τις πινακίδες, χωρίς να πληρώσουν το πρόστιμο. freepen.gr

Για δεύτερη φορά μέσα σε λίγους μήνες η ΕΛΣΤΑΤ «αδειάζει» την ηγεσία του υπουργείου Εργασίας ,επιρρίπτοντας της εμμέσως την ευθύνη για την καθυστέρηση έκδοσης της εγκυκλίου για τον τρόπο υπολογισμού των επικουρικών συντάξεων , που έχει ως συνέπεια να μην μπορεί να εκδοθεί καμία σύνταξη από το 2015 και μετά.   Το αποτέλεσμα είναι να συσσωρεύονται αυτή τη στιγμή συνολικά 118.000 αιτήσεις επικουρικής σύνταξης-εκ των οποίων οι 75.000 αιτήσεις τα τελευταία δυόμιση χρόνια. Αυτό σημαίνει πως καμία αίτηση από τον Γενάρη του 2015 και μετά δεν έχει ακόμη ικανοποιηθεί, και δεν μπορεί να συμβεί επί του παρόντος κάτι τέτοιο.   Όπως προκύπτει, παρά το γεγονός ότι η ΕΛΣΤΑΤ είχε ενημερώσει εγγράφως από το 2014 την Εθνική Αναλογιστική Αρχή ότι δεν είναι διαθέσιμες οι απαραίτητες μεταβλητές που ζητούνται για τη διαμόρφωση του τύπου υπολογισμού των επικουρικών συντάξεων, ο υφυπουργός Εργασίας Τάσος Πετρόπουλος όχι μόνο αγνόησε αυτές τις επισημάνσεις αλλά προχώρησε πριν από ένα έτος ,τον Ιούνιο του 2016 στην έκδοση υπουργική απόφασης που περιλαμβάνει εκ νέου αυτές τις μεταβλητές.   Σε επιστολή μάλιστα του νέου προέδρου της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής Αθανάσιου Θανόπουλου προς τη Γενική Γραμματέα Κοινωνικών Ασφαλίσεων που αποκαλύπτει η “ Real News” αναφέρεται ότι η «απόφαση του κ. υφυπουργού «έγινε ερήμην της ΕΛΣΤΑΤ, χωρίς να έχει προηγηθεί σχετική συνεργασία, κατά τη διαδικασία σύνταξής της, όπως θα έπρεπε να είχε γίνει σύμφωνα με το Στατιστικό Νόμο 3832/2010»,που διέπει τη σύσταση της ΕΛΣΤΑΤ ως Ανεξάρτητης Αρχής.   Έτσι, ένα χρόνο μετά η διαδικασία δεν έχει εκκινήσει ενώ στο Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης και Εφάπαξ φτάνουν συνεχώς επιστολές συνταξιούχων που διαμαρτύρονται και ζητούν να πληροφορηθούν πότε θα λάβουν την πενιχρή σύνταξή τους.   Η ΕΛΣΤΑΤ έχει αποστείλει στην Εθνική Αναλογιστική Αρχή μόνο ένα από τα στοιχεία που είναι απαραίτητα ,τους πίνακες επιβίωσης ανά φύλο και μοναδιαία ηλικία καθώς και μεθοδολογικό σημείωμα για την κατάρτισή τους. Τα υπόλοιπα στοιχεία που ζητούνται, όπως για παράδειγμα η ηλικία του επιζώντος συζύγου, μέσο πλήθος και ηλικία προστατευόμενων τέκνων των θανόντων, κ.α δεν είναι διαθέσιμες στην ΕΛΣΤΑΤ οι απαραίτητες μεταβλητές για την εκτίμηση τους.   Στο ερώτημα « ηλικία επιζώντος συζύγου» δεν υπάρχουν πλήρη στοιχεία, αφού οι ληξίαρχοι θεωρούν ότι η απάντηση είναι προαιρετική. Όσον αφορά την ηλικία τέκνων των θανόντων ,δεν συλλέγονται στοιχεία καθώς αυτή η παράμετρος δεν ενδιαφέρει ούτε την Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία, ούτε τον ΟΟΣΑ. Ανάλογα στοιχεία διαθέτουν μόνο τα κράτη που τηρούν μητρώα πληθυσμού. Επίσης δεν υπάρχει καμία διαδικασία «βελτίωσης» θνησιμότητας όπως ζητείται.   Η Στατιστική Αρχή έχει ενημερώσει την Εθνική Αναλογιστική Αρχή που είναι υπεύθυνη τόσο εγγράφως όσο και προφορικά κατά τη διάρκεια της συνεργασίας των υπηρεσιών.   Όπως σημειώνει ο πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ στην επιστολή του προς τη γενική γραμματέα κα Στέλλα Βρακά « η κατάρτιση ειδικών πινάκων επιβίωσης και ειδικών δημογραφικών δεικτών εξαρτάται άμεσα από τη διαθεσιμότητα και την παροχή των απαραίτητων πρωτογενών στοιχείων από τις αρμόδιες διοικητικές πηγές. Ως εκ τούτου απαιτείται συνεργασία και συντονισμένες δράσεις όλων των συναρμόδιων φορέων».   Στο ΕΤΕΑΕΠ το υπερ-επικουρικό Ταμείο της χώρας, επικρατεί «έμφραγμα» καθώς περί τις 118.000 αιτήσεις για έκδοση σύνταξης βρίσκονται σε εκκρεμότητα. Εκτιμάται ότι για να εξοφληθούν απαιτούνται τουλάχιστον 500 εκατομμύρια ευρώ μαζί με τα αναδρομικά.   Ωστόσο το ποσό αυτό είναι αδύνατο να εξευρεθεί ούτε κατ΄ελάχιστον από τα τρέχοντα έσοδα του κλάδου της επικουρικής ασφάλισης του ΕΤΕΑΕΠ με αποτέλεσμα να υπάρχει μια μαύρη τρύπα που αντιστοιχεί σε αυτό το ποσό.   Υπενθυμίζεται, παράλληλα, πως το ΕΤΕΑΕΠ δεν επιτρέπεται να λάβει καμία τακτική ή έκτακτη οικονομική επιχορήγηση από το κράτος, όπως συμβαίνει με τα ταμεία κύριας ασφάλισης, τα οποία εκτός από την τακτική κρατική χρηματοδότηση, παίρνουν δόσεις και από το κονδύλι για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές. Το ΕΤΕΑΕΠ είχε καταρτίσει ένα πλάνο ρευστοποίησης των αποθεματικών ύψους 150 εκατ. ευρώ του που βρίσκονται στο Κοινό Κεφάλαιο της Τράπεζας της Ελλάδας προκειμένου ικανοποιήσει τουλάχιστον περίπου 40.000 από τις συνολικά 118.000 εκκρεμείς συντάξεις. Και αυτό παρά το γεγονός ότι πέρσι αυξήθηκαν 1% οι εισφορές υπέρ της επικουρικής ασφάλισης τις οποίες καταβάλλουν εργοδότες και εργαζόμενοι, ενώ κόπηκαν έως και 48% πάνω από 250.000 επικουρικές συντάξεις. Οι παρεμβάσεις στις εισφορές 2,3 εκατομμυρίων μισθωτών και χιλιάδες συντάξεις της επικουρικής ασφάλισης το μόνο που κατάφεραν ήταν να περιορίσουν, το έλλειμμα του Ενιαίου Ταμείου Επικουρικής Ασφάλισης που από 1/1/2017 ενοποιήθηκε μαζί με τα ταμεία πρόνοιας στο ΕΤΕΑΕΠ.   Από την 1/6/2016, όταν και άρχισε να «μετρά» για τις καταβαλλόμενες επικουρικές ο νέος τρόπος υπολογισμού, έχουν εκδοθεί 35.000 νέες συντάξεις (αφορούν όλες αιτήσεις πριν από την 1/1/20.   Πηγή: Freepen.gr

Ο καπιταλισμός, κρατικός όπως στην περίπτωση της Κίνας ή ιδιωτικός όπως στις Η.Π.Α., καταργώντας τη δημοκρατία και την πολιτική, έχει δώσει τα ηνία του πλανήτη στους πολυεθνικούς κολοσσούς – με αποτέλεσμα να έχει ξεκινήσει μία νέα εποχή στην ιστορία, όπου μεταξύ άλλων οι πόλεμοι θα είναι πλέον οικονομικοί.    Η παγκόσμια οικονομία ήταν ανέκαθεν διαπλεγμένη, συνυφασμένη, αλληλένδετη. Η εθνική οικονομία είναι η επιστήμη που αναρωτιέται, που αναζητάει την απάντηση δηλαδή στο γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων δεν έχουν χρήματα. Μετά το Μαρξ η ερώτηση αυτή έχει απαντηθεί, ο γρίφος έχει λυθεί άπαξ και δια παντός: έκτοτε οι άνθρωποι συνεχίζουν να μην έχουν χρήματα, αλλά τουλάχιστον γνωρίζουν την αιτία» (K. Tucholsky, Hamburg).   Ανάλυση Η σύνδεση της παγκόσμιας οικονομίας μεταξύ της, η παγκοσμιοποίηση κατά κάποιον τρόπο, υπήρχε από πολλούς αιώνες – πολύ πριν από την επικράτηση του καπιταλισμού. Τις τελευταίες δεκαετίες όμως μεσολάβησε μία αποφασιστική «ποιοτική αλλαγή».   Ειδικότερα, έως τότε η παραγωγή και το εμπόριο εξελισσόταν γύρω από τις μεγάλες δυνάμεις, από τα ισχυρά κράτη. Υπήρχε δηλαδή μία στενή σχέση μεταξύ του εθνικού πολιτικού συστήματος και της κυριαρχίας της συγκεκριμένης εθνικής οικονομίας – η οποία τότε λειτουργούσε ως μία αυτοκρατορία (πηγή: C. Schuchler).   Μετά το 10ο αιώνα υπήρχαν περίπου δεκαπέντε τέτοιες αυτοκρατορίες, με αφετηρία την Κίνα από το 10ο έως το 13ο αιώνα (περίοδος Song) – την οποία ακλούθησε η μεσογειακή της Γένοβας και της Βενετίας, η βρετανική αργότερα, καθώς επίσης η πρόσφατη αμερικανική αυτοκρατορία.   Το καινούργιο σήμερα, το οποίο προκλήθηκε, επιβλήθηκε, καθιερώθηκε μετά την πλήρη επικράτηση του ακραίου νεοφιλελευθερισμού και της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης, είναι η αντικατάσταση των εθνικών αυτοκρατοριών από τις επί μέρους πολυεθνικές επιχειρήσεις, συμπεριλαμβανομένων φυσικά των χρηματοπιστωτικών. Έκτοτε η παγκόσμια παραγωγή καθορίζεται αποκλειστικά και μόνο από τις διεθνείς «αλυσίδες προστιθέμενης αξίας» – από τους πολυεθνικούς ομίλους, όπως στο παράδειγμα της Siemens, η οποία παράγει και πουλάει/διακινεί τα προϊόντα της σε περισσότερες από 200 χώρες στον πλανήτη.   Κάτι ανάλογο ισχύει για όλες τις άλλες πολυεθνικές επιχειρήσεις, οι οποίες στις εκάστοτε εθνικές οικονομίες δεν παράγουν κατά κανόνα ολοκληρωμένα προϊόντα για τις εγχώριες αγορές ή για να τα εξάγουν – αλλά ενδιάμεσα προϊόντα, σε μία παγκόσμια παραγωγική αλυσίδα. Η παγκόσμια αυτή «αλυσίδα προστιθέμενης αξίας» καλύπτει σήμερα το 80% του διεθνούς εμπορίου αγαθών και υπηρεσιών – ενώ οι εκατό μεγαλύτερες πολυεθνικές επιχειρήσεις (κατάλογος) διαθέτουν κατά μέσον όρο 549 θυγατρικές σε ολόκληρο τον πλανήτη, με μέγιστο αριθμό τις 2.082 (στην εικόνα οι 100 μεγαλύτερες). Τα δύο τρίτα αυτών των θυγατρικών ευρίσκονται στο εξωτερικό, ενώ μόλις το ένα τρίτο στο κράτος προέλευσης τους (πηγή: UNCTAD) – παράλληλα, η αμοιβαία  διείσδυση της μίας χώρας στην άλλη μέσω των κεφαλαιακών επενδύσεων, έχει αυξηθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό μετά το 1990. Οι απ’ ευθείας ξένες επενδύσεις στις διάφορες χώρες (foreign direct investments, FDI inflows) έχουν οκταπλασιαστεί μέσα σε αυτή τη χρονική περίοδο (πηγή) – ενώ οι δικές τους επενδύσεις στο εξωτερικό (FDI outflows) έχουν επταπλασιαστεί (πηγή).   Τα εκάστοτε εταιρικά κεφάλαια των πολυεθνικών, εντός και εκτός της χώρας τους, έχουν δωδεκαπλασιαστεί, ενώ η αξία των θυγατρικών τους στο εξωτερικό έχει αυξηθεί κατά 22 φορές – όπου, επειδή παράγουν πλέον στις χώρες που πουλούν τα προϊόντα τους, το παγκόσμιο εμπόριο αναπτύσσεται πια με χαμηλούς ρυθμούς.   Έτσι, το 2015 οι εξαγωγές διεθνώς αυξήθηκαν μόλις κατά 1,4% και οι εισαγωγές κατά 1,6% – με τη διεθνοποίηση των επιχειρήσεων να συνεχίζεται χωρίς σταματημό, αφορώντας ταυτόχρονα το τζίρο τους, τους εργαζομένους, καθώς επίσης τους μετόχους τους. Για παράδειγμα, η Siemens έχει τζίρο σε περισσότερες από 200 χώρες, εργαζομένους πολλών και διαφόρων  εθνικοτήτων, καθώς επίσης μετόχους από ολόκληρη την υφήλιο.   Τέλος, ο εξωτερικός τζίρος των μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων υπολογίζεται σήμερα στο 65% του συνολικού τους, η εξωτερική απασχόληση στο 58% του εργατικού τους δυναμικού, ενώ οι ξένοι μέτοχοι στο 62% της κεφαλαιοποίησης τους (πηγή: UNCTAD) – αν και, σύμφωνα με το ΔΝΤ, η επέκταση τους πλησιάζει στο τέλος της.   Η κυριαρχία των πολυεθνικών στην πολιτική   Περαιτέρω, με κριτήριο όλα τα παραπάνω είναι φανερό πως οι πολυεθνικοί αυτοί κολοσσοί επηρεάζουν τις πολιτικές δομές σε ολόκληρο τον πλανήτη – ενώ το κάνουν με πολύ μεγάλη αποτελεσματικότητα, καθώς επίσης με διάφορες μεθόδους, όπως είναι ο χρηματισμός των εθνικών πολιτικών ελίτ και των επιχειρηματικών συνεργατών τους.   Στο παράδειγμα της Siemens έχει τεκμηριωθεί ότι, η ανάπτυξη της παγκοσμίως επιτυγχάνεται κυρίως με παράνομες πληρωμές – όπου οι ερευνητές/ανακριτές ανακάλυψαν πάνω από 4.300 τέτοιου είδους χρηματισμούς, πρωτοκολλώντας  330 ύποπτα εγχειρήματα, από το Ισραήλ έως την Αργεντινή, χαρακτηρίζοντας την ως Μαφία, όπως επίσης τη Deutsche Bank.   Όταν δεν αρκούν οι οικονομικοί χρηματισμοί, τότε δίνονται «στρατιωτικές εντολές» εκ μέρους των κρατών προέλευσης τω πολυεθνικών – με την αιτιολογία της προστασίας του βιοτικού τους επιπέδου, όταν διακινδυνεύεται η πρόσβαση τους σε φυσικούς πόρους και δρόμους μεταφοράς προϊόντων, όπως στην περίπτωση της Μέσης Ανατολής, της Λιβύης κοκ.   Η κύρια αποστολή τους βέβαια επικεντρώνεται στην κατάργηση των αποφάσεων που λαμβάνονται από την εκάστοτε εθνική πολιτική ηγεσία, καθώς επίσης στην εξουδετέρωση των εθνικών Θεσμών, οι οποίοι υπόκεινται σε δημοκρατικές εκλογές – με αποτέλεσμα να βιώνουμε τις τελευταίες δεκαετίες τη μεταφορά των αποφάσεων από τις δημοκρατικές δομές σε διακρατικές οργανώσεις «ειδικών», οι οποίες δεν ελέγχονται από τους Πολίτες και τους πολιτικούς εκπροσώπους τους.   Τέτοιοι μη δημοκρατικοί «Θεσμοί» είναι, για παράδειγμα, το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, η Κομισιόν (ΕΕ) και η ΕΚΤ – στην οποία συμμετέχουν οι επί μέρους κεντρικές τράπεζες των κρατών της Ευρωζώνης, ενώ δεν υπόκειται σε κανέναν δημοκρατικό έλεγχο, λειτουργώντας ανεξάρτητα. Εννοείται δε ότι οι πολυεθνικοί κολοσσοί, καθώς επίσης οι οργανισμοί τους, προσλαμβάνουν τα πλέον εκπαιδευμένα στελέχη, την αφρόκρεμα της επιχειρηματικής διανόησης – οπότε ασφαλώς δεν είναι σε θέση οι πολύ χαμηλότερου επιπέδου πολιτικοί να τους ανταγωνιστούν.   Όσον αφορά τις συγκρούσεις αυτών των οργανώσεων ή των πολυεθνικών κολοσσών, τις νομικές διαμάχες δηλαδή μεταξύ τους, επιλύονται από τα διεθνή δικαστήρια – τα οποία συνεδριάζουν μυστικά, αποκλείοντας κάθε δημοκρατική επιρροή τους, ενώ είναι στελεχωμένα με δικαστές που δεν εκλέγονται αλλά διορίζονται όπως άλλωστε οι επικεφαλής όλων των παραπάνω οργανώσεων, από το ΔΝΤ έως την ΕΚΤ.   Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τις διακρατικές συμβάσεις, όπως η TTIP κα η CETA, όπου το 2013 μετρήθηκαν 3.200 συμφωνίες ελευθέρου εμπορίου και επενδύσεων – το 90% των οποίων συμπεριελάμβαναν το ονομαζόμενο «διακανονισμό διαφορών κρατών και επιχειρήσεων ISDS», ο οποίος επιτρέπει στους μεγάλους πολυεθνικούς ομίλους να καταθέτουν αγωγές αποζημίωσης εναντίον των χωρών σε μυστικά δικαστήρια. Με απλά λόγια, ενώ στα πλαίσια του Οργανισμού Παγκοσμίου Εμπορίου μπορεί μόνο ένα κράτος να καταθέσει αγωγή εναντίον κάποιου άλλου, μέσω των διακρατικών συμφωνιών οι πολυεθνικοί όμιλοι κυριαρχούν, θέτοντας το διεθνές δίκαιο σε δεύτερη μοίρα.   Συμπερασματικά λοιπόν βιώνουμε έναν παγκόσμιο καπιταλισμό, ο οποίος χαρακτηρίζεται (α) από μία πολυεθνική σύνδεση της παραγωγής και των καταναλωτικών αγορών, καθώς επίσης (β) από μία αποδημοκρατικοποίηση προς όφελος μίας κοσμοπολίτικης τάξης ειδικών, η οποία διορίζεται και πληρώνεται από το παγκόσμιο κεφάλαιο που αποτελεί το νέο ηγεμόνα του πλανήτη, έχοντας αντικαταστήσει τα κράτη-έθνη.   Εν προκειμένω δεν παίζει κανένα ρόλο εάν ένα κράτος έχει ιδιωτικό καπιταλισμό όπως οι Η.Π.Α. ή κρατικό καπιταλισμό όπως η Κίνα – η οποία ονομάζει το σύστημα της, στο οποίο ο ιδιωτικός τομέας παράγει το 70% «σοσιαλιστική οικονομία της αγοράς», με τον πλήρη έλεγχο του κράτους μόνο σε ορισμένους κλάδους (ενέργεια, χημικά προϊόντα, επικοινωνίες, θαλάσσιες και εναέριες μεταφορές, πολεμικός εξοπλισμός). Το ζητούμενο δηλαδή παραμένει το ίδιο, ενώ δεν είναι άλλο από τη μεγαλύτερη δυνατή εκμετάλλευση του νεοφιλελεύθερου παγκοσμίου συστήματος.   Επίλογος   Ολοκληρώνοντας, η παγκόσμια ηγεμονία του κεφαλαίου εξασφαλίζεται επίσης από τις χρηματοπιστωτικές αγορές που συνεργάζονται πια με τις μεγάλες κεντρικές τράπεζες – πολλές από τις οποίες, όπως η ελβετική, έχουν μετατραπεί σε τεράστια κερδοσκοπικά κεφάλαια (hedge funds), επενδύοντας στα διεθνή χρηματιστήρια με χρήματα που τυπώνουν οι ίδιες κατά το δοκούν.   Οι χρηματαγορές επιβάλλουν πια δικτατορικά αυτά που θέλουν στα κράτη – με τη βοήθεια των επιτοκίων δανεισμού τους, με τις εταιρείες αξιολόγησης που μπορούν σε χρόνο μηδέν να αποκλείσουν ένα κράτος από τη χρηματοδότηση του, με το ΔΝΤ κοκ.   Όταν δε μία χώρα υπερχρεώνεται, την αναγκάζουν να ξεπουλήσει σε εξευτελιστικές τιμές τις μεγάλες κοινωφελείς, στρατηγικές ή/και κερδοφόρες δημόσιες επιχειρήσεις της, τα αεροπλανοφόρα της σε περίοδο οικονομικών πολέμων όπως η σημερινή, οπότε την καταδικάζουν στο διηνεκές – αφού ασφαλώς δεν είναι σε θέση να αντιδράσει, χωρίς μεγάλες επιχειρήσεις σε μία περίοδο που αυτές καθορίζουν την τύχη των Εθνών.   Σε κάθε περίπτωση οι μικρές χώρες, οι οποίες δεν διαθέτουν μεγάλες επιχειρήσεις, μετατρέπονται σταδιακά σε αποικίες όχι τόσο των μεγάλων κρατών, όσο των πολυεθνικών επιχειρήσεων τους – όπως στο παράδειγμα της Πορτογαλίας που ακριβώς για το λόγο αυτό την ονομάσαμε «χώρα της Lidl».   Στα πλαίσια αυτά, η πρώτη αντίδραση διαπιστώθηκε από τους Αμερικανούς Πολίτες, οι οποίοι εξέλεξαν τον κ. Trump λόγω του δόγματος του – στην ουσία για να τους απελευθερώσει από την κυριαρχία του κεφαλαίου επί των άλλων συντελεστών παραγωγής (φύση, εργασία, επιχειρηματικότητα), το οποίο καθιστά τους πολύ πλούσιους πλουσιότερους, ενώ όλους τους υπόλοιπους φτωχότερους. Ο οικονομικός εθνικισμός που υποσχέθηκε ο πρόεδρος Trump ήταν προς αυτή την κατεύθυνση – αν και κανένας δεν πιστεύει πως θα τα καταφέρει. freepen.gr

Βασίλης Βιλιάρδος Παρά το ότι όλοι είναι βέβαιοι πως η χώρα μας θα υποστεί μία ακόμη ήττα, ενώ ο πρωθυπουργός θα προσπαθήσει να διατηρήσει απλά τα προσχήματα σκύβοντας ξανά το κεφάλι, εμείς ελπίζουμε πως αυτή τη φορά θα τολμήσει τη ρήξη – ότι θα θέσει την Ελλάδα πάνω από όλα, αδιαφορώντας για τον εαυτό του.   .   Άποψη Κατά την υποκειμενική μας άποψη η τοποθέτηση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, καθώς επίσης των δικών της ΜΜΕ, σύμφωνα με την οποία το χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό προφανώς, είναι δευτερεύον θέμα, ενώ πρωτεύον είναι η ανάπτυξη, δεν έχει απολύτως καμία οικονομική λογική – αφού όλοι γνωρίζουν ότι, η ανάπτυξη εξαρτάται από το δανεισμό για τη διεξαγωγή επενδύσεων, από τις επενδύσεις, από τις δημόσιες δαπάνες, από την κατανάλωση κοκ. (ΑΕΠ = Κατανάλωση + ιδιωτικές επενδύσεις + δημόσιες δαπάνες + εμπορικό πλεόνασμα).   Ειδικότερα, όλοι αυτοί οι συντελεστές του ΑΕΠ, όπου ανάπτυξη δεν σημαίνει τίποτα άλλο από την αύξηση του, είναι αδύνατον να «ενεργοποιηθούν» εάν μία χώρα είναι υπερχρεωμένη, όπως η Ελλάδα – στην οποία έχει χαθεί η πιστοληπτική ικανότητα του δημοσίου τομέα, των τραπεζών, των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών. Εν προκειμένω το πρόβλημα δεν βρίσκεται μόνο στο ότι, το δημόσιο χρέος έχει φτάσει στο 180% του ΑΕΠ – αλλά, επί πλέον, πως είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου εξωτερικό, αφού δεν μπορούμε να τυπώσουμε ευρώ για να το αντιμετωπίσουμε με τη βοήθεια του πληθωρισμού.   Με δεδομένο δε το ότι, όλοι γνωρίζουμε πως η βασική αιτία της χρεοκοπίας των κρατών είναι το εξωτερικό χρέος, όταν υπερβαίνει μόλις το 50% του ΑΕΠ τους, είναι ανόητο να ισχυριζόμαστε πως θα διενεργηθούν επενδύσεις – αφού εκείνοι που διαθέτουν χρήματα γνωρίζουν πολύ καλά πού να τα τοποθετούν, αποφεύγοντας τις χρεοκοπημένες χώρες/επιχειρήσεις όπως ο διάβολος το λιβάνι. Εξαιρούνται μόνο οι αμιγώς κερδοσκοπικές επενδύσεις, όπως αυτές από το ξεπούλημα των κερδοφόρων δημοσίων εταιρειών σε εξευτελιστικές τιμές – οι οποίες όμως δεν προσφέρουν τίποτα στο ΑΕΠ και στην ανάπτυξη (=αύξηση του).   Πόσο μάλλον όταν οι μη εξυπηρετούμενες υποχρεώσεις του ιδιωτικού τομέα έχουν φτάσει στα ύψη (άνω των 220 δις €), ενώ κάθε μήνα προστίθεται 1 δις € επί πλέον – κάτι που, σε συνδυασμό με τη ραγδαία μείωση των εισοδημάτων των Ελλήνων, είναι αδύνατον να αυξήσει τη ζήτηση (άρα το ΑΕΠ), για την κάλυψη της οποίας θα χρειαζόντουσαν νέες επενδύσεις.   Η ζήτηση από το εξωτερικό (εξαγωγές, εμπορικό πλεόνασμα) δεν μπορεί επίσης να αυξηθεί, επειδή η χώρα μας δεν είναι ανταγωνιστική, παρά την κατακόρυφη μείωση του κόστους εργασίας ανά μονάδα προϊόντος – ακριβώς λόγω του ότι δεν διενεργούνται καθόλου επενδύσεις, ούτε καν οι απαραίτητες στα υφιστάμενα πάγια, στα οποία οι ανάγκες έχουν υπερβεί τα 200 δις € και κάποια στιγμή θα καταρρεύσουν μαζικά (παράδειγμα η ΔΕΗ).   Ένας ακόμη λόγος είναι η υψηλή φορολογία των επιχειρήσεων, ακόμη και για τα κέρδη τους που επενδύονται – οι υπερβολικοί φόροι δηλαδή που οφείλονται επίσης στο δημόσιο χρέος, ενώ ο στόχος τους είναι η εξυπηρέτηση των ετήσιων χαμηλών σημερινών  τόκων του.   Επομένως είναι αδιανόητο να ισχυρίζεται κανείς πως το χρέος μίας χρεοκοπημένης χώρας είναι δευτερεύον θέμα – αντίθετα, πρόκειται για το νούμερο ένα εθνικό μας ζήτημα, χωρίς την ονομαστική διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του οποίου δεν θα ακολουθήσει ποτέ μία βιώσιμη ανάπτυξη, ούτε θα βγει η Ελλάδα από την κρίση (ανάλυση). Γιατί τότε επιμένει η αξιωματική αντιπολίτευση πως είναι δευτερεύον θέμα, αφού ασφαλώς γνωρίζει πολύ περισσότερα από εμάς;   Η απάντηση είναι απλή και αυτονόητη: επειδή αυτό έχει συμφωνήσει με την Τρόικα που «άγεται και φέρεται» από το συμπλεγματικό κ. Σόιμπλε – ο οποίος έχει την ανόητη ψευδαίσθηση ότι μπορεί να κυριαρχήσει ξανά η χώρα του στην Ευρώπη, με τα χρήματα που έκλεψε από τους λαούς της και φυγάδευσε τότε στο εξωτερικό (ανάλυση). Γιατί όμως το έχει συμφωνήσει; Είναι μία προδοτική ενέργεια;   Ασφαλώς όχι, πάντοτε κατά την άποψη μας – αν και ο Καποδίστριας θα διαφωνούσε μαζί μας, κρίνοντας από τα εξής λόγια του: «Κατεβαίνω πολεμιστής εἰς το στάδιον, θα πολεμήσω ὡς Κυβέρνησις, δεν λαθεύομαι, τον ἔρωτα τῶν προνομίων ποῦ εἶναι φυτευμένος εἰς ψυχαῖς πολλῶν, ταὀνειροπολήματα τῶν λογιωτάτων, ξένων πρακτικῆς ζωῆς, το φιλύποπτο, κυριαρχικό και ἀνήμερον ἀλλοεθνῶν ἄνδρων. Ἡ νίκη θαεἶναι δική μας ἂν βασιλεύη την καρδίαν μας, Θεός ζηλότυπος, μόνον το αἴσθημα τοἙλληνικό– ὁ φιλήκοος τῶν ξένων εἶναι προδότης». Εμείς δεν θεωρούμε όμως ότι συμπεριφέρεται ενδοτικά, έχοντας στόχο να γίνει η επόμενη κατοχική κυβέρνηση της χώρας, αδιαφορώντας για την πατρίδα της.   Αντίθετα, πιστεύουμε πως η αιτία είναι η ανεπάρκεια, εάν όχι η ανικανότητα της. Το ότι δηλαδή δεν έχει και δεν μπορεί να καταρτίσει ένα σχέδιο ανάκτησης της εθνικής μας κυριαρχίας – οπότε υιοθετεί αναγκαστικά το πρόγραμμα της Τρόικας, αποφεύγοντας τις ευθύνες που ασφαλώς θα συνεπαγόταν ένα δικό της πρόγραμμα ή/και μία σύγκρουση μαζί της. Ευθύνες δικές της αλλά και των προκατόχων της, καθώς επίσης αυτών που συνεργάσθηκαν μαζί της –  οδηγώντας την Ελλάδα μέσα από την υπαγωγή της στο ΔΝΤ και το PSI στην καταστροφή που ακόμη ευρίσκεται στο ξεκίνημα της.   Αν μη τι άλλο βέβαια έχει την ειλικρίνεια να το δηλώνει προκαταβολικά – κάτι που ασφαλώς αποτελεί «ελαφρυντικό», εάν τη συγκρίνουμε με τα δεκάδες εξοργιστικά ψέματα της κυβέρνησης, καθώς επίσης με τις συνεχείς κυβιστήσεις της.   Το Euro Group   Το επόμενο ερώτημα της ημέρας θα ήταν εάν ο πρωθυπουργός συνεχίσει σήμερα την πολιτική της υποτέλειας, των υποκλίσεων, της διεθνούς επαιτείας, των εξευτελισμών και των προσβολών  της χώρας μας. Εάν δηλαδή συμβιβαστεί ακόμη μία φορά στο Euro Group με μία δόση που απλά θα βγει από τη μία τσέπη της Τρόικας για να πάει στην άλλη – έστω με κάποιες φραστικές υποσχέσεις στο θέμα του χρέους, το οποίο έτσι ή αλλιώς θα αναδιαρθρωθεί, είτε το ζητήσει είτε όχι (άρθρο).   Παρά το ότι όλοι ανεξαιρέτως είναι βέβαιοι πως η χώρα μας θα υποστεί μία ακόμη ήττα, ενώ ο πρωθυπουργός θα προσπαθήσει να διατηρήσει απλά τα προσχήματα σκύβοντας ξανά το κεφάλι, εμείς ελπίζουμε πως αυτή τη φορά θα τολμήσει τη ρήξη – ότι θα θέσει την Ελλάδα πάνω από όλα, αδιαφορώντας για την καρέκλα και την καριέρα του. Η αιτία είναι το ότι γνωρίζει πολύ καλά πως πρόκειται για την τελευταία του ευκαιρία, εάν δεν θέλει να καταλήξει στα σκουπίδια της ιστορίας – να θεωρηθεί δηλαδή ότι χειρότερο έχει συμβεί στην Ελλάδα τους τελευταίους αιώνες.   Εκτός αυτού, η συγκυρία είναι η πλέον κατάλληλη, αφού η κυβέρνηση έχει τηρήσει βασιλικότερα του βασιλιά το πρόγραμμα της Τρόικα, ψηφίζοντας οδυνηρούς νόμους προκαταβολικά και επιτυγχάνοντας θηριώδη πλεονάσματα – οπότε, εάν ο κ. Σόιμπλε παραμείνει αρνητικός, τεκμηριώνοντας ξανά πως είναι πολύ πιο αιμοχαρής ακόμη και από το ΔΝΤ, ο πρωθυπουργός θα έχει το ηθικό έρεισμα να τολμήσει τη ρήξη.   Τέλος, η χώρα μας διαθέτει τα χρήματα για να ανταπεξέλθει κάποιο χρονικό διάστημα, το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της είναι ισοσκελισμένο, ο κίνδυνος των ιταλικών εκλογών για το ευρώ είναι δεδομένος, οι Η.Π.Α. υποστηρίζουν την Ελλάδα, ενώ ο κ. Trump είναι σε πορεία σύγκρουσης με τη Γερμανία – με την πολιτική της οποίας δεν συμφωνούν οι περισσότερες χώρες της ΕΕ, διαισθανόμενες τη νέα γερμανική απειλή για την ήπειρο μας.   Επίλογος   Θα το τολμήσει ο πρωθυπουργός ή θα επιταχύνει την τροχιά εξόδου της Ελλάδας από την ιστορία; Έχει πάρει τα μέτρα του ή αδιαφορεί εντελώς για την πατρίδα του, θέτοντας πάνω από όλα την παραμονή του στην εξουσία, έστω ως μία ακόμη κατοχική κυβέρνηση; Θα είναι το σημερινό Euro Group κάτι εντελώς διαφορετικό ή απλά μία θλιβερή επανάληψη των προηγουμένων;   Οι απαντήσεις δεν θα αργήσουν, ενώ κανένας δεν μπορεί να είναι σίγουρος – αφού, εάν πράγματι εκβιάσθηκε ο πρωθυπουργός το 2015, σήμερα είναι σε θέση να επανορθώσει, ακόμη και εάν χρειαστεί να παραιτηθεί λέγοντας προηγουμένως την αλήθεια σε όλους τους Έλληνες και στους Ευρωπαίους. Εάν δεν το κάνει, τότε θα έχει σβήσει κάθε αμφιβολία στους Πολίτες – σε σχέση με τις ικανότητες, τις προθέσεις και τη στάση του απέναντι στην Ελλάδα. analyst.gr

Η Ισλανδία, μια μικρή χώρα στον Βορειο Ατλαντικό Ωκεανό, αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα εξόδου απο την κρίση, με όπλο το εθνικό της νόμισμα, την κρατικοποίηση των τραπεζών και την κήρυξη χρεοκοπίας.   Βασικές συνιστώσες για το Ισλανδικό θαύμα ήταν η συσπείρωση του λαού υπό την ηγεσία μιας εμπνευμένης προοδευτικής κυβέρνησης και η επιμονή για να σπάσουν τα δεσμά με τους δανειστές και να οδηγηθούν στη φυλακή οι υπέυθυνοι για την οικονομική καταστροφή.   Σήμερα η Ισλανδία, με το δικό της νόμισμα,έχει ανακάμψει πλήρως, παρουσιάζοντας ανάπτυξη της τάξης του 2,5% ετησίως, ανεργία κάτω του 5%, ελεγχόμενο πληθωρισμό και σταδιακή ένταξή στις αγορές.   Με πληθυσμό μόλις 320 χιλιάδες κατοίκους, η Ισλανδία ήταν ήταν μια αρκετά πλούσια χώρα, αλλά υπήρξε ένα από τα πρώτα θύματα της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008. Η κατάσταση της τότε, ήταν χειρότερη και από αυτήν της Ελλάδας.   Το 2003, το νεοφιλελεύθερο κυβερνητικό καθεστώς ιδιωτικοποίησε όλες τις τράπεζες, με στόχο την προσέλκυση ξένων επενδύσεων. Οι τράπεζες αυτές , δείχνοντας μεγάλα ποσοστά κερδών, μέσω των λογαριασμών IceSave, προσέλκυσαν πολλούς Βρετανούς και Ολλανδούς επενδυτές.   Παράλληλα όμως, με την αύξηση των επενδύσεων, αυξανόταν και το εξωτερικό χρέος των τραπεζών.Το 2003, το χρέος της Ισλανδίας έφθασε το 200% του ΑΕΠ, ενώ το 2007 σκαρφάλωσε στο ασύλληπτο 900%. Οι τρεις βασικές τράπεζες της Ισλανδίας, Landbanki, Kapthing και η Glitnir πτώχευσαν. Η κορόνα έχασε το 85% της αξίας της έναντι του Ευρώ και στο τέλος του ίδιου χρόνου η Ισλανδία κήρυξε πτώχευση.   Οι διεθνείς οικονομικοί κύκλοι πίεζαν την Ισλανδία να πάρει δραστικά μέτρα, φορτώνοντας τα βάρη στην πλάτη του λαού. Το ΔΝΤ και η ΕΕ ήθελαν «αγοράσουν» το χρέος, με το επιχείρημα, ότι αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να μπορέσει η Ισλανδία να ξεπληρώσει την Βρετανία και την Ολλανδία.Ο Ισλανδικός λαός αντέδρασε σκληρά , με αποτέλεσμα να παραιτηθεί η τότε κυβέρνηση και να οδηγηθεί η χώρα σε πρόωρες εκλογές, το 2009.   Η νέα κυβέρνηση δημιουργήθηκε από έναν αριστερό συνασπισμό, υπό τον εμπνευμένο ηγέτη Όλαφ Γκρίμσον, ο οποίος αρνήθηκε να επικυρώσει τον νόμο που υποχρέωνε τους πολίτες να σηκώσουν τα βάρη των Ισλανδών τραπεζιτών και προώθησε τη διενέργεια δημοψηφίσματος.   Στο δημοψήφισμα, τον Μάρτιο του 2010, το 93% των Ισλανδών ψήφισε κατά της πληρωμής των χρεών. Το ΔΝΤ πάγωσε τους δανεισμούς αμέσως, αλλά ο λαός δεν πτοήθηκε.   Έτσι ξεκίνησαν μια σειρά έρευνες για αστικές και ποινικές ευθύνες, κατά των υπευθύνων για την οικονομική κρίση. Όμως οι Ισλανδοί δεν σταμάτησαν εκεί και αποφάσισαν να υιοθετήσουν νέο σύνταγμα, το οποίο θα απάλλασσε την χώρα από την κυριαρχία των ξένων κέντρων οικονομίας.   Το κατεστημένο της δύσης φυσικά δεν το άφησε να περάσει έτσι. Η Βρετανία και η Ολλανδία απειλούσαν με σκληρή καταστολή, η οποία θα οδηγούσε τη χώρα σε απομόνωση. Η Βρετανική κυβέρνηση απειλούσε να παγώσει τις καταθέσεις και τις αποταμιεύσεις των Ισλανδών. Το ΔΝΤ απειλούσε να στερήσει στη χώρα οποιαδήποτε βοήθεια, λίγο πριν διενεργηθεί το δημοψήφισμα.   Αναφέρει χαρακτηριστικά στην Deutsche Velle, ο πρόεδρος της χώρας : «Μας έλεγαν αν δεν δεχθούμε τους όρους τους, θα γίνουμε η Κούβα του Βορρά. Ναι, αλλά αν συμφωνούσαμε θα γινόμασταν η Αϊτή του Βορρά».   Τι έκανε λοιπόν η Ισλανδία; Όταν διέγνωσαν, ότι η κρίση πέρα από οικονομική ήταν και βαθιά πολιτική και κοινωνική, αποφάσισαν να κάνουν κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, να στηρίξουν το κράτος πρόνοιας και να αφήσουν τις τράπεζες, οι οποίες είχαν προκαλέσει την κρίση, να χρεοκοπήσουν και έτσι οι φορολογούμενοι δεν επιβαρύνθηκαν με τα χρέη των τραπεζών. Γιατί δεν γίνεται, όταν έχουν επιτυχία να σημειώνουν τεράστια κέρδη, που διανέμονται σε ιδιώτες και όταν αποτυγχάνουν να καλείται ο φορολογούμενος λαός να πληρώσει τον λογαριασμό.   Ο Όλαφ Γκρίμσον, αρνήθηκε δύο φορές να υπογράψει νομοθεσία, σύμφωνα με την οποία, η χώρα του θα επέστρεφε στη Βρετανία τα 2,8 δισεκατομμύρια ευρώ, που της οφείλει, μετά την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος το 2008, αναγκάζοντας τη βρετανική κυβέρνηση να αποζημιώσει τους Βρετανούς καταθέτες που είχαν λογαριασμούς σε ισλανδικές τράπεζες και αναγνώρισε μόνο τους Ισλανδούς καταθέτες δηλώνοντας «Η οικονομία δεν είναι απλώς η ηχώ των τραπεζών. Είναι μια κοινωνία ανθρώπων. Αν δεν νιώθουν δυνατοί, δεν έχει σημασία τι φορολογικά μέτρα θα πάρεις. Αυτό φάνηκε μέσω δημοψηφίσματος.»   Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μπήκε στη δικαστική διαμάχη εναντίον της Ισλανδίας, υποστηρίζοντας ότι η χώρα είχε παραβιάσει την ευρωπαϊκή οδηγία για την εγγύηση των καταθέσεων και τους κανόνες μη διάκρισης καταθετών.   Το δικαστήριο δικαίωσε την Ισλανδία και επεσήμανε, ότι το ρυθμιστικό πλαίσιο του χρηματοπιστωτικού συστήματος θα πρέπει να αναθεωρηθεί, στη βάση της ενίσχυσης της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας, εν μέσω οικονομικής κρίσης.   Αυτή η απόφαση συνέθλιψε τις περίφημες πολιτικές διάσωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τις οποίες ανάγκαζε την κάθε χώρα με χρέος, να υιοθετήσει, βουλιάζοντάς την ακόμη περισσότερο στο δανεισμό και εκτινάσσοντας το χρέος της σε απίστευτα ύψη.   Η Ισλανδία δε θα κατάφερνε φυσικά να βγει απο την κρίση αν δεν είχε το δικό της νόμισμα, δεν υπήρχε ρευστότητα στην οικονομία και ήταν υποχρεωμένη να αποπληρώνει δυσθεώρατα χρέη που οφείλονταν σε σχεδιασμό των ξένων δανειστών. Αν συμμετείχε στο ευρώ, καμιά απο τις ενέργειες που έκανε η προοδευτική κυβέρνηση του Όλαφ Γκριμσον, με την στήριξη του λαού, δε μπορούσε να επιτύχει.   Το ερώτημα που τίθεται είναι πως γίνεται η Ισλανδία, αυτή η νησίδα των καλών ψαράδων και αγροτών, να καταφέρνει να ορθοποδήσει έχοντας ένα τεράστιο χρέος και δεν μπορεί να κάνει το ίδιο η Ελλάδα, μια χώρα με τεράστιο φυσικό και ανθρώνο πλούτο ;   Γεγονός είναι ότι, το διδακτικό παράδειγμα της Ισλανδίας είναι ελάχιστα γνωστό εδώ, αφού η δημοσιοποίησή του φυσικά και δεν συμφέρει στις δυνάμεις κατοχής που ελέγχουν τις τράπεζες και το αισχρό μιντιακό καθεστώς που ψεκάζει ανελέητα τους Έλληνες πολίτες με ασύστολα ψέματα και εμπόριο φόβου. Η «συμμορία του ευρώ» ξέρει τι κάνει. freepen.gr